Σχέδιο Πυθία: Από την Πλατεία στο Συρτάρι

 

 

Το καλοκαίρι του 2011, η Ελλάδα βρισκόταν σε κατάσταση θεσμικής ρευστότητας και κοινωνικής έντασης και αναταραχής. Η χώρα ήταν στο πρώτο Μνημόνιο, ο κόσμος εξεγερμένος στις πλατείες —οι «Αγανακτισμένοι» ζητούσαν «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»— και η πολιτική κουλτούρα καθοριζόταν πια από μια βαθιά συνωμοσιολογική οπτική. Σε εκείνο το φορτισμένο περιβάλλον, κάθε «πληροφορία» που ενίσχυε την καχυποψία απέναντι στους θεσμούς, τα κόμματα εξουσίας ή τις σχέσεις της χώρας με τη Δύση, γινόταν ανάρπαστη. Κυριαρχούσε η αίσθηση ότι κάποιοι «από πάνω» και «απ’ έξω» κινούσαν τα νήματα, και ότι το Μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα προδοσίας – όχι χρεοκοπίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε το υποτιθέμενο «Σχέδιο Πυθία»: ένα μυστικό αμερικανικό σχέδιο για τη δολοφονία του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, την περίοδο 2008–2009. Ο Καραμανλής, όπως παρουσιάστηκε σε ορισμένα μέσα και αφηγήσεις, παρουσιάστηκε ως ηγέτης που αντιστάθηκε σε ισχυρά ξένα συμφέροντα , που επιδίωκε συνεργασία με τη Ρωσία —κυρίως μέσω του αγωγού South Stream, απο το Μπουργκάζ στην Αλεξανδρούπολη— και αυτό, λέει το αφήγημα, τον έβαλε στο στόχαστρο της CIA, της Mossad και της MI6. Οι πράκτορες των υπηρεσιών αυτών φέρονταν να παρακολουθούν τις κινήσεις του από βανάκια εξοπλισμένα με χάρτες και υποκλοπές. Το πιο θεαματικό στοιχείο; Ότι η ρωσική FSB εντόπισε την επιχείρηση, καταδίωξε τους πράκτορες και τους ανάγκασε να αποχωρήσουν, αφήνοντας πίσω τους τον εξοπλισμό.

Όλο το παραπάνω στηρίχθηκε σε πληροφορία που φέρεται να έδωσε ένας Ρώσος αξιωματούχος σε επαφή της ΕΥΠ. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τρία υπηρεσιακά δελτία. Το πρώτο, με αριθμό 53/2009, το μη πρωτοκολλημένο δεύτερο του 2009, και το τρίτο, καθοριστικό, με αριθμό 509/17-3-2009 «άκρως απόρρητο – προσωπικό, ειδικού χειρισμού δελτίο ενημέρωσης», το οποίο αναφέρει ότι "η «Πυθία» ουδέποτε υπήρξε, ήταν μια κατασκευή, «με στόχο» την παραπληροφόρηση των Κρατικών Αρχών της χώρας και την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπιμοτήτων". Δηλαδή, η υπόθεση ήταν φτιαχτή. Κι όμως, αυτό το κρίσιμο έγγραφο παρέμεινε κρυφό για χρόνια — μέχρι που το 2019, ο τότε διοικητής της ΕΥΠ, Γιάννης Ρουμπάτης, το ανέφερε δημόσια. «Η υπόθεση Πυθία ήταν φτιαχτή, χωρίς κανένα στοιχείο», είπε.

Παρά ταύτα, η ιστορία δεν έμεινε στα χαρτιά. Τόση έκταση πήρε το αφήγημα, που μετά το 2015 ξεκίνησε εισαγγελική έρευνα και ασκήθηκε ποινική δίωξη για «προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας» . Ακολούθησε προκαταρκτική έρευνα με καταθέσεις μαρτύρων, αλλά ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε το κρίσιμο τρίτο έγγραφο της ΕΥΠ — το έγγραφο 509/2009 — που είχε ήδη καταρρίψει πλήρως όλο το αφήγημα. Οι Καραμανλής και Παυλόπουλος γνώριζαν την ύπαρξή του, αλλά επέλεξαν να το κρατήσουν στο… «συρτάρι». Και όμως, παρά τη δημοσιότητα που είχε λάβει το θέμα, κανείς από τους δύο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να το διαψεύσει ή να τοποθετηθεί. Ούτε όταν ξεκίνησε η εισαγγελική έρευνα, ούτε όταν η υπόθεση έφτασε στις αίθουσες της Δικαιοσύνης, ούτε και κάποιος δημοσιογράφος δεν βρέθηκε να ρωτήσει τον τότε ενεργό πολιτικά —και μετέπειτα ΠτΔ— Πρ. Παυλόπουλο, αν πράγματι υπήρξε τέτοιο σχέδιο. Το αφήγημα ότι «κάποιοι τον έριξαν γιατί ήταν πατριώτης» εξυπηρετούσε.

Το σενάριο έδενε με την εποχή. Το 2011 ήταν η αποθέωση της συνωμοσιολογίας: πλαστά στατιστικά – φουσκωμένα, δήθεν, ελλείμματα για να οδηγηθεί η χώρα σκόπιμα στα μνημόνια, Ρώσοι που ήθελαν να μας δανείσουν και δεν τους αφήσαμε, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι που μας έβαλαν στο χέρι, πρόθυμοι πολιτικοί που υλοποιούσαν εντολές. Ο Λαζόπουλος έσπαγε ρεκόρ τηλεθέασης, ο Λιακόπουλος προβαλλόταν σε μεγάλα κανάλια. Η Ρωσία είχε φτάσει στο 70% αποδοχής στην ελληνική κοινωνία. Ήταν η «ομόδοξη φίλη», που θα μας προστάτευε απ’ τους κακούς Δυτικούς. Ποιος να αμφισβητήσει, λοιπόν, ότι «οι Ρώσοι έσωσαν τον Καραμανλή»;

Είναι να απορεί κανείς: πριν ακόμη αποκαλυφθεί το τρίτο υπηρεσιακό δελτίο της ΕΥΠ, πώς γινόταν πιστευτό ένα σενάριο όπου οι τρεις πιο ισχυρές και αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες του κόσμου —CIA, Mossad και MI6— φέρονταν να στήνουν απόπειρα δολοφονίας Έλληνα Πρωθυπουργού... και να αποτυγχάνουν με τρόπο τόσο πρόχειρο και ερασιτεχνικό, που να αφήνουν πίσω τους βανάκια με χάρτες, εξοπλισμό παρακολούθησης και… κονσέρβες; Αν υπήρχε όντως τέτοιο σχέδιο, θα έστελναν τους καλύτερους — όχι έναν πρόχειρο μηχανισμό που θα άφηνε πίσω του ίχνη και αποδείξεις, εκθέτοντας έτσι όλο το σχέδιο. Και δεν ήταν μόνο αυτό: σύμφωνα με το ίδιο αφήγημα, Ρώσοι πράκτορες φέρονταν να κυκλοφορούν ανενόχλητοι στην Αθήνα, να στήνουν επιχειρήσεις, να καταδιώκουν πράκτορες άλλων χωρών. Και όλα αυτά… χωρίς να υπάρξει ποτέ καμία επίσημη νύξη, καμία δημόσια συζήτηση, καμία διπλωματική συνέπεια. Η πληροφορία αυτή πέρασε σχεδόν ανεμπόδιστα στον δημόσιο διάλογο. Κανείς δεν στάθηκε να αναρωτηθεί σοβαρά πώς γίνεται τέτοια δραστηριότητα ξένων υπηρεσιών να εκτυλίσσεται σε ελληνικό έδαφος, με τις κρατικές δομές απλώς να παρακολουθούν – ή να αγνοούν. Κι όμως, έτσι έγινε: αφέθηκε να ενσωματωθεί ως «δεδομένο» μέσα στην καθημερινή κουβέντα, χωρίς σοβαρή αμφισβήτηση.

Και ίσως αυτό να ήταν το πιο ισχυρό στοιχείο του μύθου: ότι δεν γεννήθηκε στο κενό, αλλά ήρθε να καλύψει βαθιές υπαρξιακές ανάγκες. Σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, κυρίως το 2011, διαμορφώθηκε ένα ισχυρό δίπολο: από τη μία, ο «πατριώτης» που —κατά το αφήγημα— κυνηγήθηκε επειδή δεν υπάκουσε στα ξένα συμφέροντα· από την άλλη, όσοι θεωρήθηκαν πρόθυμοι να τα υπηρετήσουν — συμμετέχοντας, υποτίθεται, σε ένα προσχεδιασμένο σχέδιο που οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια. Τότε κυριαρχούσαν οι θεωρίες ότι τα ελλείμματα φουσκώθηκαν τεχνητά, ότι η Τρόικα —η Ε.Ε., η ΕΚΤ και το ΔΝΤ— ήθελαν να μας υποδουλώσουν οικονομικά, να.. «αρπάξουν» την περιουσία του κράτους κοψοχρονιά, να… βάλουν χέρι στα πετρέλαια και τις… πολύτιμες σπάνιες γαίες μας, να… μας φτωχοποιήσουν επίτηδες για να καταρρεύσει το ηθικό των Ελλήνων. Μέσα σε αυτό το συνωμοσιολογικό κλίμα, όλα μπορούσαν να γίνουν πιστευτά: ακόμη και ότι σχεδιαζόταν δολοφονία Έλληνα Πρωθυπουργού. Για άλλους, όμως, όλο αυτό δεν ήταν παρά ένας βολικός μύθος: ένα κατασκεύασμα που ξεπλένει πολιτικές ευθύνες και μετατρέπει τη σιωπή σε ηρωισμό.

Κι αξίζει να σημειωθεί το εξής: ο πολυσυζητημένος ρωσικός αγωγός South Stream, που —σύμφωνα με το αφήγημα— θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο και για τον οποίο, υποτίθεται, βρέθηκε στο στόχαστρο η τότε κυβέρνηση, τελικά δεν κατασκευάστηκε ποτέ· πρώτα η Βουλγαρία καθυστέρησε και πάγωσε το έργο επί κυβέρνησης Μπόικο Μπορίσοφ, και το 2014 η ίδια η Ρωσία το ακύρωσε οριστικά — επί κυβέρνησης Αντώνη Σαμαρά. Παρ’ όλα αυτά, η θεωρία ότι κάποιοι «έριξαν τον Καραμανλή για να μην γίνει ο αγωγός» επιβίωσε. Γιατί δεν επιβιώνει ένας μύθος επειδή είναι αληθινός — αλλά επειδή λέει αυτό που θέλει να ακούσει ένα κομμάτι της κοινωνίας.

Η υπόθεση Πυθία δεν είχε καμία βάση. Δεν είχε σημασία ότι δεν υπήρξε κανένα στοιχείο. Κι όμως, κατάφερε να μείνει ζωντανή για χρόνια, να επηρεάσει αντιλήψεις, να αλλάξει το πολιτικό κλίμα. Λειτούργησε σαν ιδεολογικός μηχανισμός — ένα πολιτικό εργαλείο απονομιμοποίησης του Μνημονίου και κατασκευής ενός «πατριωτικού μαρτυρίου». Τραυμάτισε τον δημόσιο διάλογο, γέννησε πολιτική μυθολογία, βόλεψε πολλούς και έδωσε ηρωικό τόνο σε επιλογές και αποχωρήσεις. Ίσως αυτό να είναι και το πιο ανησυχητικό: πως ένας μύθος χωρίς αποδείξεις μπορεί να περάσει για ιστορία, αρκεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες της εποχής.

via "Η αλεπού"

η εικόνα - φωτογραφία αντλήθηκε απο το https://www.tovima.gr/2019/04/18/politics/apokalypsi-stimeno-to-sxedio-pythia-gia-ti-dolofonia-karamanli-poioi-oi-logoi/

«Θαύμα! Το Άγιο Φως εμφανίστηκε ως φωτεινή σφαίρα στον Πανάγιο τάφο». Καταρρίπτεται.

Από Θοδωρής Δανιηλίδης

Ένα «βίντεο – ντοκουμέντο» που υπάρχει από το 1994 και προβάλλεται από τότε μέχρι σήμερα ως «απόδειξη του θαύματος του Αγίου Φωτός». Με το συγκεκριμένο βίντεο, ισχυρίζονται ότι «μια φωτεινή σφαίρα πετάει πάνω από τα κεφάλια των πιστών και μια δεύτερη εμφανίζεται ψηλά αριστερά από τον πανάγιο τάφο». Ακόμη, ισχυρίζονται ότι «ανάβουν ως εκ θαύματος οι λαμπάδες πριν βγει με το Άγιο Φως ο Πατριάρχης». Το βίντεο είναι εντυπωσιακό, αλλά μήπως υπάρχει μια πιο απλή εξήγηση; Μετά από τόσα χρόνια, ήρθε η ώρα της απομυθοποίησης των συγκεκριμένων ισχυρισμών που συνοδεύουν αυτό το βίντεο. 

Η διαμάχη για το έλλειμμα-μαμούθ του 2009, της Μιράντας Ξαφά

Η ιστορία που πλήττει την εικόνα της χώρας και αναδεικνύει τον βαθμό σήψης του πολιτικού και θεσμικού κατεστημένου της χώρας

Βασικός ισχυρισμός του αντιμνημονιακού κατεστημένου ήταν ότι η προσφυγή σε δανεισμό από τον «επίσημο» τομέα (ΕΕ-ΔΝΤ) δεν ήταν αποτέλεσμα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της απώλειας πρόσβασης στις αγορές αλλά του «φουσκώματος» του ελλείμματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε στείλει στη Eurostat τον Απρίλιο του 2009 την εκτίμηση ότι το έλλειμμα του 2009 θα ανερχόταν σε 3,7% του ΑΕΠ, κάτι που αναθεώρησε σε 6,0% σε νέα δήλωση δύο μέρες πριν από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

Ιβάν Σαββίδης (2011): «Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

Ο Ιβάν Σαββίδης μιλάει στον ανταποκριτή της «Ε», Θ. Αυγερινό

«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.

Ψεύτικους χάρτες στην υπηρεσία παραπληροφόρησης απο τον Βελόπουλο

Αυτή είναι η στιγμή που ο Κυριάκος ο Βελόπουλος δείχνει σήμερα στον τηλεοπτικό άερα του ΣΚΑΙ ένα χάρτη με τη δήθεν μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στον κόσμο, η οποία βρίσκεται στην ΠΓΔΜ και μάλιστα φαίνεται από τη Σελήνη.

Μικρή λεπτομέρεια: πρόκειται για το Camp Bondsteel του Κοσσόβου την πράγματι μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ στα Βαλκάνια. Δεν φαίνεται από τη Σελήνη αλλά επειδή δεν έχω πάει να κοιτάξω, μην σας πάρω και στον λαιμό μου.

Λίγο αργότερα, ισχυρίστηκε ότι η Ρωσία ουδέποτε αναγνώρισε την ΠΓΔΜ ως "Μακεδονία". Ήταν η Σοβιετική Ένωση που το έκανε και μάλιστα η σύγχρονη Ρωσία το ανακάλεσε.

Μικρή λεπτομέρεια: Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε οριστικά στις 26 Δεκεμβρίου του 1991. Η Ρωσία αναγνώρισε την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία στις 4 Αυγούστου του 1992. Ήταν η πρώτη μεγάλη δύναμη που αποδέχθηκε τη συνταγματική ονομασία της γειτονικής χώρας, χωρίς φυσικά ποτέ να το ανακαλέσει.

Κρυφά μέσα μου, μέχρι και που θαυμάζω τους τύπους που έχουν το σθένος να πουν ψέματα κραδαίνοντας συνειδητά άσχετους χάρτες. Γενικά, όλα βαίνουν καλώς.

(του Μάκη Μυλ. στο fb)

Η Ρωσία παίρνει πίσω την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία»;;

Ένα τεράστιο ζήτημα παραπληροφόρησης έχει προκύψει από μια σειρά δημοσιευμάτων που κυκλοφόρησαν αυτές τις ημέρες, σχετικά με την δήθεν ανάκληση από πλευράς Ρωσίας της ονομασίας «Μακεδονία» για την ΠΓΔΜ. Οι ισχυρισμοί βασίζονται σε πρόσφατες δηλώσεις του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ. Είναι όμως αλήθεια;

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών με αφορμή την αποκάλυψη εσωτερικής έκθεσης της ΤτΕ

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Το δημοσίευμα της Κυριακάτικης Καθημερινής για την εσωτερική έκθεση της ΤτΕ ενταφιάζει με μεγάλη καθυστέρηση και αφού επέφεραν τεράστιο κόστος για τη χώρα και τους πολίτες όλες τις συνωμοτικές θεωρίες της μνημονιακής περιόδου.

Θεωρίες που από κοινού διακίνησαν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ προτάσσοντας το κομματικό όφελος απέναντι στην ανάγκη για συγκρότηση ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων ώστε η χώρα να ξεπεράσει την κρίση σύντομα και με το μικρότερο δυνατό κόστος όπως έγινε στην Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο.

Σήμερα μαθαίνουμε πλέον ότι οι υπηρεσίες της Τράπεζας στις 6 Οκτωβρίου 2009 θεωρούσαν ότι:

1. «η δημοσιονομική θέση της χώρας δεν είναι διατηρήσιμη»

2. «οι αποφάσεις όμως που έχουν ληφθεί από τη αρχή του έτους [σσ. του κ. Παπαθανασίου και της κυβέρνησης Καραμανλή] έως σήμερα σχετικά με τις δαπάνες, όχι μόνο δεν συνάδουν με οποιαδήποτε προσπάθεια συγκράτησης των δαπανών αλλά κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση»,

3. «τα στοιχεία τα οποία γνωστοποιήθηκαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 στη Eurostat για το έλλειμμα και το χρέος (5,9% του ΑΕΠ και 105,5% του ΑΕΠ αντίστοιχα) είναι εκτός πραγματικότητας».

Παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να διώκεται ο πρώτος Πρόεδρος της Ανεξάρτητης ΕΛΣΤΑΤ για διόγκωση του ελλείμματος. Στις 3 Δεκεμβρίου 2017 η Αμερικανική Στατιστική Ένωση σε απαντητική επιστολή της προς τους κκ. Γεωργαντά και Λογοθέτη σχετικά με το έλλειμμα του 2009 τονίζει ότι από την έρευνα που έκανε προκύπτει ότι ο κ. Γεωργίου δεν αύξησε το έλλειμμα αντίθετα από ότι γινόταν πριν που το έκρυβαν.

Όλα αυτά τα νέα δεδομένα δεν δείχνουν να ευαισθητοποιούν τους ανεξάρτητους κατά τα άλλα λειτουργούς της Ελληνικής Δικαιοσύνης που προφανώς ενημερώνονται επιλεκτικά και προσφεύγουν σε επιλεκτικές μαρτυρίες. Περιμένουμε να αποδείξουν ότι πραγματικά λειτουργούν ανεξάρτητα και δεν υπηρετούν συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες.

Πρωτογενές έλλειμμα ή πλεόνασμα.

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Πρωτογενές αποτέλεσμα της γενικής κυβέρνησης είναι η διαφορά μεταξύ συνολικών εσόδων (άμεσοι και έμμεσοι φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιωτικοποιήσεις, κέρδη επιχειρήσεων του δημοσίου κλπ) και των άμεσων ή “πρωτογενών” εξόδων (μισθοί δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις, κοινωνικές παροχές τόσο σε χρήμα όσο σε είδος, λειτουργικά κόστη, εξοπλισμοί, δημόσιες επενδύσεις π.χ. σε δρόμους ή συστήματα πληροφορικής, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, χρηματοδότηση ελλειμμάτων επιχειρήσεων του δημοσίου κλπ). Μεταξύ των δαπανών δεν περιλαμβάνουμε την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Με άλλα λόγια το πρωτογενές αποτέλεσμα υπολογίζεται σαν να μην υπάρχει δημόσιο χρέος.

Όταν η διαφορά είναι θετική τότε μιλάμε για πρωτογενές πλεόνασμα. Η χώρα μας είχε πρωτογενή πλεονάσματα και μάλιστα σημαντικά μέχρι το 2001. Όταν η διαφορά είναι αρνητική, δηλ. όταν τα έσοδα της κυβέρνησης δεν επαρκούν ούτε καν για τα πρωτογενή έξοδα τότε μιλάμε για πρωτογενές έλλειμμα. Το πρωτογενές έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης το 2009 ήταν 24 δις ή 10% του ΑΕΠ, με άλλα λόγια το 2009 η κυβέρνηση ΝΔ του Καραμανλή ξόδευε περίπου 700 ευρώ δανεικά χρήματα το μήνα ανά οικογένεια.

Μια πολύ καλή πηγή για το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι αυτή η σελίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς καταθέτει αριθμούς για κάθε τρίμηνο. Στον παρακάτω γράφημα βλέπουμε την εξέλιξη του πρωτογενούς ελλείμματος μεταξύ του 1999 και του 2014.

Τριμηνιαίο πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα, σε εκατομμύρια ευρώ

Βλέπουμε καθαρά τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό τα έτη 2006-2009, και την σημαντική διόρθωση το 2010-2011. Η μεγάλη επιδείνωση το 2012-2013 οφείλεται κυρίως στις δαπάνες ανακεφαλαιοποίησης.

Παρακάτω τα στοιχεία για τα έτη 1995 μέχρι. Βλέπουμε ότι μέχρι το 2001 είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, τον εκτροχιασμό το 2007-2009, και την σημαντική προσαρμογή το 2010-2011. Τα αρνητικά αποτελέσματα του 2013 κα 2015 πιθανώς αφορούν ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, αλλά το γεγονός παραμένει ότι ακόμα και και το 2015 δεν είχαμε δαμάσει τα πρωτογενή ελλείμματα.

πηγή www.knoema.com - Eurostat

Αντιμνημονιακή μπουρδολογία: “Tο μνημόνιο έφερε την οικονομική κρίση”

“Tο μνημόνιο έφερε την οικονομική κρίση”

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Αυτό που πυροδότησε την οικονομική κρίση είναι ότι αρχές του 2010 μείναμε εκτός αγορών. Οι “αγορές” είναι κυρίως οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία που δανείζουν σε εθνικές κυβερνήσεις τα χρήματα των καταθετών και των ασφαλισμένων κυρίως μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων. Γενικά τα κρατικά ομόλογα θεωρούνται μια πολύ ασφαλής επένδυση διότι τα κράτη πολύ σπάνια χρεοκοπούν. Όταν όμως τον Απρίλη του 2010 η Eurostat δημοσίευσε τα δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν, καθώς το έλλειμμα ήταν πολύ χειρότερο από αυτό που είχε δεσμευθεί να έχει η χώρα όταν μπήκε στην ευρωζώνη, και πολύ χειρότερο από αυτό που η Ελλάδα είχε δηλώσει επίσημα λίγους μήνες πριν. Σύμπτωμα (όχι αίτιο) του δημοσιονομικού εκτροχιασμού ήταν η εκτίναξη του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2008 και 2009:

Αντιμνημονιακή μπουρδολογία: “Τα μνημόνια εφευρέθηκαν για να σώσουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες”

Πρώτον, αυτή η πρόταση δίνει την εντύπωση ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι το μνημόνιο, και ότι μας το φόρτωσαν ενώ δεν το χρειαζόμασταν. Όμως το μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα αλλά η συνέπεια του προβλήματος. Άρα όσοι μας μιλάνε λες και το πρόβλημα είναι το μνημόνιο μας κοροϊδεύουν για να μας αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό πρόβλημα που είναι το πελατειακό κράτος που μας χρεοκόπησε. Για περισσότερα δεδομένα του πως την δεκαετία του 2000 έγινε τεράστιο πελατειακό πάρτι με δανεικό χρήμα με αποτέλεσμα η χώρα μας να παραδοθεί στην κρίση δείτε εδώ.

Το δεδομένο είναι ότι στις αρχές του 2010 η Ελλάδα χρεοκόπησε με την έννοια ότι οι αγορές σταμάτησαν να την δανείζουν. Και σταμάτησαν να την δανείζουν διότι φοβήθηκαν ότι η Ελλάδα δεν θα πλήρωνε τα χρέη της και θα έχαναν τα χρήματά τους (όπως πράγματι συνέβη μετά από δυο χρόνια με το PSI). Παρεμπιπτόντως όταν λέμε “αγορές” εννοούμε τους πιστωτές που αγοράζουν κρατικά ομόλογα που είναι κυρίως τράπεζες (που χρειάζονται ασφαλείς επενδύσεις για τα χρήματα των καταθετών τους) και ασφαλιστικά ταμεία (που χρειάζονται ασφαλείς επενδύσεις για τα χρήματα των εργαζομένων).

Δεύτερον, όταν οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν η κυβέρνησή μας έπρεπε να βρει χρήματα για να χρηματοδοτηθεί και για να μην καταρρεύσει η χώρα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, το 2009 το πρωτογενές έλλειμμα (δηλ. πόσο πάνω από τα έσοδά της ξόδευε η κυβέρνηση και χωρίς να βάρος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους) ήταν 24 δις, ποσό που χρηματοδότησε με κρατικά δάνεια. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του αριθμού, 24 δις πρωτογενές έλλειμμα είναι σαν να λέμε ότι η κυβέρνηση το 2009 μοίραζε σε κάθε ελληνική οικογένεια 700 ευρώ το μήνα δανεικά χρήματα. Το συνολικό έλλειμμα του 2009 που χρηματοδοτήθηκε με δανεικά ήταν 36 δις, και γι’ αυτό σε ένα μόνο έτος το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε από 265 δις στα 301 δις.

Αν λοιπόν το 2010 δεν βρισκόταν τρόπος να χρηματοδοτηθεί το κράτος τότε άμεσα και νομοτελειακά θα μειωνόντουσαν μισθοί και συντάξεις πολύ περισσότερο απ’ ότι μειώθηκαν με το μνημόνιο. (Το 2010 η κυβέρνηση χρησιμοποίησε περίπου 8 δις του μνημονίου για μισθούς και κοινωνικές παροχές, χρήματα που χωρίς το μνημόνιο δεν θα είχαν πληρωθεί [1].) Επίσης θα κουρευόντουσαν οι καταθέσεις (των οικογενειών, των επιχειρήσεων, της κυβέρνησης) καθώς δεν θα υπήρχαν χρήματα για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Χωρίς το μνημόνιο θα ζούσαμε μια ξαφνική βιβλική καταστροφή. Η χώρα μας λοιπόν το 2010 χρειάστηκε το μνημόνιο για να αποφύγει μια πολύ μεγαλύτερη φτωχοποίηση. Το πόσο απαραίτητη είναι η συνεχής χρηματοδότηση μιας χώρας αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα παρότι τον Ιανουάριο του 2015 είχε παραλάβει την χώρα χωρίς πρωτογενές έλλειμμα λίγους μήνες αργότερα επέλεξε να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο επειδή λόγω του φιάσκου της “σκληρής διαπραγμάτευσης” τα πράγματα επιδεινώθηκαν και ήταν πλέον αδύνατον η χώρα να βγει στις αγορές.

Τέλος, τρίτον, ως προς το κύριο θέμα με τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες:

Πρώτα να δούμε το πλαίσιο των εξελίξεων: Η παγκόσμια κρίση που έσκασε το 2007-2008 πυροδοτήθηκε από την κατάρρευση των λεγόμενων δομημένων ομόλογων στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Οι αμερικάνικες τράπεζες είχαν τεράστιες απώλειες και βρέθηκαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, οπότε η αμερικανική κυβέρνηση για να αποφύγει το ενδεχόμενο τραπεζικής κατάρρευσης που θα παρέσυρε και όλη την οικονομία υποστήριξε τις τράπεζες με τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος (η άμεση ανακεφαλαιοποίηση ήταν της τάξης των 700 δις όμως σύμφωνα με μερικούς υπολογισμούς το συνολικό ύψους κρατικής υποστήριξης στο τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ ήταν 7,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το 50% του ΑΕΠ).

Η κρίση άρχισε μεν στις ΗΠΑ το 2007-8 αλλά σχεδόν άμεσα μεταδόθηκε και στην Ευρώπη διότι πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν πάρει μέρος στο ίδιο επικερδές εμπόριο των δομημένων ομολόγων της αμερικανικής αγοράς (αλλά όχι οι ελληνικές τράπεζες που ήταν σχετικά υγιείς). Μπρος στον κίνδυνο τραπεζικής κατάρρευσης, οικονομικά ισχυρά κράτη όπως Γαλλία και Γερμανία ακολούθησαν τις ΗΠΑ στον ίδιο αυτονόητο δρόμο διάσωσης του τραπεζικού συστήματος. Όμως οικονομικά λιγότερο ισχυρές χώρες όπως π.χ. Ιρλανδία και Ισπανία δεν είχαν επαρκή πρόσβαση στις αγορές για να αντλήσουν τα απαραίτητα κεφαάλαια με αποτέλεσμα να χρειαστούν μνημονιακή βοήθεια. Πρέπει να ξέρουμε ότι στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη που χρειάστηκαν μνημόνιο το αίτιο ήταν η χρεοκοπία του τραπεζικού τους συστήματος και όχι η χρεοκοπία της κυβέρνησης όπως στην χώρα μας.

Τι σχέση έχουν λοιπόν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες με το δικό μας μνημόνιο; Στην ουσία καμία, αλλά ωφελήθηκαν με την εξής έννοια: Μεταξύ πολλών άλλων κρατών οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες ήταν εκτεθειμένες και σε ομόλογα του ελληνικού κράτους το οποίο στις αρχές του 2010 ήταν στα πρόθυρα άτακτης χρεοκοπίας, δηλ. είχε μείνει εκτός αγορών και άρα χωρίς την δυνατότητα να ξεπληρώνει παλαιότερα ομόλογα με καινούργια δάνεια που θα αντλούσε από αυτές. Σε σχέση με το συνολικό πρόβλημα της κρίσης η έκθεση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα ήταν μικρή, συνολικά περίπου 30 δις ή 9% το κεφαλαίου τους. Σε σύγκριση οι ελληνικές τράπεζες ήταν πολύ πιο εκτεθειμένες στα 56 δις και 230% του κεφαλαίου τους:

Τρεις μεγάλες παρανοήσεις για την κρίση, της Μιράντας Ξαφά

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει κοινή αντίληψη για τα αίτια της κρίσης, ώστε να υπάρξει η απαραίτητη συναίνεση για τις μεγάλες τομές που απαιτούνται για την οριστική επίλυσή της. Όμως καμία μνημονιακή κυβέρνηση δεν έχει εξηγήσει ευθαρσώς στους πολίτες γιατί χρεοκοπήσαμε και γιατί χρειάζονται επίπονες μεταρρυθμίσεις για να βγούμε από την κρίση. Για κάθε κυβέρνηση η έξοδος από τα μνημόνια ήταν αυτοσκοπός, χωρίς να έχουν λυθεί τα μεγάλα διαχρονικά προβλήματα: πολυνομία, γραφειοκρατία, ανικανότητα της κρατικής μηχανής, διαφθορά και φοροδιαφυγή, πελατειακή διαχείριση της εξουσίας, χρεοκοπημένο συνταξιοδοτικό σύστημα. Κυβέρνηση και ΜΜΕ επιδίδονται στον λαϊκισμό, αναζητώντας υπευθύνους εκτός Ελλάδας αντί για λύσεις (φταίνε οι κερδοσκόποι για το spread, ο λάθος πολλαπλασιαστής για την ύφεση, ο Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ για το έλλειμμα, οι τοκογλύφοι δανειστές για τις παράλογες απαιτήσεις κ.α.). Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει μάθει να διασφαλίζει την συντήρηση της εξουσίας μέσω της διαρκούς επέκτασης του κράτους. Ακόμα και σήμερα, στον όγδοο χρόνο των μνημονίων, η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από αυτό το σύνδρομο και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την συρρίκνωση του κράτους με την κατάργηση άχρηστων οργανισμών, το κλείσιμο παγίως ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων, την απλοποίηση και κωδικοποίηση της νομοθεσίας, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Έτσι οι κρατικές δαπάνες παραμένουν πάνω από το επίπεδο προ κρίσης και πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. 

Όταν ο Παυλόπουλος έλεγε πως ο Γεωργίου φούσκωσε το έλλειμμα & σε συνεργασία με Παπανδρέου «μας οδήγησαν στα Μνημόνια»

Αφού πρώτα προηγήθηκαν τα δικαστικά «χαστούκια» που δικαίωναν την ΕΛΣΤΑΤ και τον Ανδρέα Γεωργίου ήρθε και ο διασυρμός για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη δέσμευση που έλαβε κατόπιν απαίτησης των πιστωτών να αποκαταστήσει υλικά και ηθικά τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ για τη δικαστική περιπέτεια και να τον αποζημιώσει, επειδή τον έσερνε μετά μανίας στα δικαστήρια.

Και όλα αυτά τα έκαναν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να δικαιώσουν το μέχρι πρότινος αφήγημά τους ότι ο κ. Γεωργίου «φούσκωσε» το έλλειμμα για να βάλει τη χώρα στο Μνημόνιο. Είναι το γνωστό αφήγημα περί «τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος του 2009 που οδήγησε στο μνημόνιο», στο οποίο πάτησαν για την άνοδό τους στην εξουσία.

Όταν ο Τσίπρας αποθέωνε την Γεωργαντά για την «λάσπη» στον Γεωργίου: «Έχει το θάρρος…»

Κατά του Ανδρέα Γεωργίου, τότε επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, στράφηκε για ακόμη μία φορά το πρώην μέλος της Αρχής, Ζωή Γεωργαντά, καταθέτοντας στο δικαστήριο για την «τεχνητή διόγκωση» του ελλείμματος το 2009. Να υπενθυμιστεί, ότι η δίκη του Ανδρέα Γεωργίου για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος σε βαθμό πλημμελήματος διεξάγεται σε δεύτερο βαθμό, αφού ήδη το Τριμελές Πλημμελειοδικείο έχει αθωώσει ομόφωνα τον κατηγορούμενο.

Η συγκεκριμένη υπόθεση, έχει δημιουργήσει φυσικά σάλο, με πολλούς να κάνουν λόγο για μία δίκη που έχει πάρει πλέον πολιτικές διαστάσεις και… χρώμα.

Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξυμνούσε παλιότερα την κα Γεωργαντά για τα όσα έλεγε για τον κ. Γεωργίου και την πλήρη ταύτιση του με αυτά, δημιουργούνται ακόμη περισσότερα ερωτηματικά.

Όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, σε παλαιότερη συνέντευξή του στον Γιώργο Αυτιά, ο κ. Τσίπρας έλεγε, ότι η κα Γεωργαντά «βρήκε το θάρρος να βγει να καταγγείλει πράγματα τα οποία είναι πρωτοφανή» αναφορικά με τον κ. Γεωργίου, ο οποίος δήθεν «διόγκωσε το έλλειμμα προκειμένου η Ελλάδα να έχει το μεγαλύτερο στην Ευρώπη» και να γίνει και με την βούλα η χώρα πειραματόζωο.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

Πηγή: The Caller (εδώ)

Ο Μπαρόζο γκρέμισε τον μύθο για το «ποιος έφερε το ΔΝΤ» στην Ευρώπη

Είπε πολλά ο Μπαρόζο για την Ελλάδα από την Αθήνα. Γκρέμισε και τον μύθο για το ποιος έφερε το ΔΝΤ στην Ευρώπη

06 Ιουν. 17 (20:01)

«Η Ελλάδα θα τα καταφέρει, διότι ξέρω την δέσμευση και την αφοσίωση των Ελλήνων, παρά τη λιτότητα και τις δυσκολίες, να παραμείνουν στο ευρώ. Και αυτό δεν πρέπει να το υποτιμούμε», είπε ο τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, μιλώντας στο πλαίσιο της πρώτης Ευρωπαϊκής Διάσκεψης του οργανισμού Concordia που πραγματοποιείται στην Αθήνα στις 6-7 Ιουνίου. Ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν γκρέμισε και τον αστικό μύθο για πολλούς ότι ο Σόιμπλε έφερε στην Ευρώπη το ΔΝΤ.

Ο Μ. Μπαρόζο είπε πως ήταν απόφαση της Γερμανίας να ενταχθεί στο ελληνικό πρόγραμμα καθώς και των «συμμάχων» χωρών, όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία.

 «Το ΔΝΤ είχε την εμπειρία που η Κομισιόν δεν είχε και η Μέρκελ τόνισε τότε ότι πρέπει να έχουμε την εγγύηση της παρουσίας του Ταμείου». Η Κομισιόν, όπως είπε ο κ. Μπαρόζο, δεν την δέχθηκε ιδιαίτερα θετικά αυτή την πρόταση ωστόσο συμφώνησε. Ωστόσο όπως είπε, τις αποφάσεις τις έπαιρναν οι χώρες, μέσω των Eurogroup και των Συνόδων Κορυφής, και όχι τα θεσμικά όργανα της Ευρώπης, όπως η Κομισιόν.

11 Αντιμνημονιακοί μύθοι που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου και η πραγματικότητα

Παλαιότερα, πριν την επικού μεγέθους «στροφής 360 μοιρών» του Μεγάλου Καθοδηγητή Τσίπρα, θα ακούγατε αυτό τους αντιμνημονιακούς μύθους συχνά. Μιας και ο σοφός ελληνικός λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου πιθανότατα θα τους ακούτε, φεύ, ακόμα και τώρα.

Παρακάτω θα βρείτε ένα απόσταγμα μερικών εκ των κοινότερων ψεμάτων που καλλιεργήθηκαν ή ακόμα καλλιεργούνται από τους εκπροσώπους του χυδαιότερου λαικισμού που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα.

Μύθος 1: Το PSI δεν μείωσε το χρέος.

Οριστική απαλλαγή Γεωργίου για την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ

του Παναγιώτη Στάθη

Στην οριστική απαλλαγή του πρώην επικεφαλής, Ανδρέα Γεωργίου και δύο ακόμα στελεχών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη) προχώρησε με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών σχετικά με την κατηγορία της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος το 2009, προκειμένου η χώρα να μπει στα μνημόνια.

Το δικαστικό Συμβούλιο παρά την αντίθετη εισήγηση της εισηγήτριας Χριστίνας Ρωμέση  που ψήφισε υπέρ της παραπομπής του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ για ψευδή βεβαίωση σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του δημοσίου, αποφάσισε τη μη παραπομπή του. Την πλειοψηφία απαρτίζουν οι δικαστές  Κων/νος Σταμαδιάνος και Κωσταντία Αγγελάκη , ενώ μειοψήφησε η εφέτης κα Ρωμέση.

ΓΙΟΥΝΚΕΡ: «Αν το 2010 είχαμε καθυστερήσει τη λύση, η Ελλάδα δεν θα ήταν μέλος της Ευρωζώνης σήμερα!»

Ποιανού ιδέα ήταν η εμπλοκή του ΔΝΤ;

Ήμουν επιφυλακτικός για την εμπλοκή του. Πίστευα ότι πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα ως ευρωζώνη. Η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φινλανδία επέμεναν στη συμμετοχή του ΔΝΤ, ήταν προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή τους στο πακέτο διάσωσης. Πίστευαν ότι το ΔΝΤ είχε εμπειρία, που δεν είχε η Επιτροπή και το Eurogroup.

(Συνέντευξη στους "Νέους Φακέλους" την 18/06/2013)

Τον θανάσιμο κίνδυνο από τον οποίο γλύτωσε την Ελλάδα η κυβέρνηση Παπανδρέου το 2010 αποκάλυψε για άλλη μια φορά ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, πρώην επικεφαλής του Eurogroup και Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, μιλώντας χθες στους «Φακέλους» του Α. Παπαχελά.
Η συνέντευξη είναι πραγματικός κόλαφος για τους συνωμοσιολόγους – και μία πραγματική δικαίωση για την προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να βρει τότε λύσεις αποφυγής μιας εθνικής τραγωδίας χρεοκοπίας, μέσα στο πιο εφιαλτικές συνθήκες.

Το όνομα της τσουκνίδας και τα... "πρωτόκολλα"

Η Οχράνα στα ελληνικά βιβλιοπωλεία

(Δημοσιεύτηκε την 17/09/1995 στην "Ελευθεροτυπία" απο την ομάδα ΙΟΣ)

Οπως γίνεται συνήθως με την εισαγωγή των ευρωπαικών ρευμάτων στη χώρα μας, η εν Ελλάδι σταδιοδρομία των "Πρωτοκόλλων" εγκαινιάστηκε με μιά σχετική χρονική καθυστέρηση· γρήγορα ωστόσο έμελλε να αποδειχτεί ότι ο σπόρος έπεσε σε γόνιμο έδαφος. Η πρώτη γνωστή ελληνική έκδοση του βιβλίου έγινε το 1924 στη Θεσσαλονίκη, όπου η παρουσία μιας συμπαγούς ισπανόφωνης εβραικής κοινότητας ( 40% του πληθυσμού της πόλης κατά την απελευθέρωσή της, σύμφωνα με την επίσημη ελληνική στατιστική τού 1913), η ανάπτυξη ισχυρών σοσιαλιστικών τάσεων ανάμεσα στο εβραικό προλεταριάτο κι ο έντονος ανταγωνισμός ελλήνων κι εβραίων επιχειρηματιών για τον οικονομικό έλεγχο της πόλης παρέχουν όλες τις προυποθέσεις για την υπόθαλψη ενός αντισημιτικού ρεύματος. Για τη μαζική διάδοσή του θα χρειαστεί ωστόσο να περιμένουμε ώς το 1928: επανέκδοσή του στη Θεσσαλονίκη, παράλληλη κυκλοφορία του από τις εκδόσεις "Δράσις", δημοσίευσή του σε συνέχειες από τις εφημερίδες "Μακεδονία" και "Φως" της συμπρωτεύουσας... Νέες επανεκδόσεις ( της "Δράσεως") αναφέρονται για το 1934 και το 1940.

Εκατό χρόνια από την κατασκευή τους, τα «Πρωτόκολλα» εξακολουθούν να τρέφουν τον αντισημιτισμό

Το μπεστ σέλερ του μίσους 

(Δημοσιεύτηκε την 17/09/1995 στην "Ελευθεροτυπία" απο την ομάδα ΙΟΣ)

Αν αμφιβάλλει κανείς για τη δύναμη του γραπτού λόγου, αρκεί να αναλογιστεί την ιστορία αυτού του παράξενου βιβλίου, της πιο περίεργης εκδοτικής επιτυχίας όλων των εποχών. Από τότε που πρωτοεκδόθηκε, πριν από έναν αιώνα, δεν έπαψε να κινεί το ενδιαφέρον των πιο ετερόκλητων ανθρώπων και να ενεργοποιεί την πολιτική δραστηριότητα των πιο ασύμβατων ιδεολογιών. Και όμως, τα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" δεν είναι παρά ένα πλαστογράφημα, ένα κακοφτιαγμένο δημιούργημα της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας την εποχή του Τσάρου, της περιβόητης "Οχράνα". Περιλαμβάνει 24 κεφάλαια, τα οποία υποτίθεται ότι αποδίδουν τα πρακτικά κάποιων μυστικών συνεδριάσεων των "κεφαλών" της διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας. Εμφανίζονται οι ίδιοι οι Εβραίοι να οργανώνουν με τον πιο κυνικό και και σκοτεινό τρόπο την "παγκόσμια αυτοκρατορία τους". Περιγράφεται κάθε είδους μέσο για την επίτευξη του τελικού σκοπού: της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Το περίεργο δεν είναι που οι πράκτορες του Τσάρου συνέλαβαν αυτό το σχέδιο, να κατασκευάσουν δηλαδή ένα ντοκουμέντο το οποίο υποτίθεται ότι αποκαλύπτει τις μυστικές αποφάσεις του "διεθνούς εβραϊσμού" για την παγκόσμια επιβολή τους μέσω μιας συνωμοσίας. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και σήμερα, το ίδιο αυτό κείμενο κυκλοφορεί σ' όλο τον κόσμο σε δεκάδες γλώσσες και εκατοντάδες εκδόσεις για να στηρίξει παλιές και νέες θεωρίες για τον σιωνιστικό κίνδυνο.

Ο μύθος για τη δήλωση Κίσινγκερ

του Νίκου Σαραντάκου

Ενημέρωση: Έχω προσθέσει και τη συνέχεια σ’ αυτό το άρθρο, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Πέρυσι τον Απρίλιο, όταν ο Λάκης Λαζόπουλος στην εκπομπή του είχε επαναλάβει τον μύθο για την ανθελληνική δήλωση Κίσινγκερ, αν και δεν είχα ιστολόγιο, είχα γράψει ένα κείμενο στον ιστότοπό μου, όπου παρουσίαζα επιχειρήματα υπέρ της πλαστότητας της δήλωσης, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρω αν υπήρχε κάποιος κόκκος αλήθειας.

Ωστόσο, το άρθρο εκείνο είχε κάποια κενά, που έρχομαι τώρα να τα συμπληρώσω και με την ευκαιρία να παραθέσω από την αρχή το ιστορικό της γέννησης του μύθου. Άλλωστε, πρόσφατα έγινε λόγος στο ιστολόγιο γι’ αυτόν το μύθο.

Η γέννηση του μύθου

Τον Φεβρουάριο του 1997, το μηνιαίο περιοδικό «Νέμεσις» της Λιάνας Κανέλλη (η οποία δεν είχε ακόμη αρχίσει τη στενή συνεργασία της με το ΚΚΕ) δημοσίευσε ένα «απόσπασμα ομιλίας του Χένρι Κίσινγκερ από τη βράβευσή του από προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον», που (υποτίθεται ότι) είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 1994:

Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ.