Οι 33 θέσεις για τη Μεταρρύθμιση των Οικονομικών

Μια ομάδα οικονομολόγων απευθύνει έκκληση για μεγαλύτερο πλουραλισμό στη διδασκαλία των οικονομικών. Καταγγέλλουν τα νεοκλασσικά οικονομικά για δογματισμό. Τι προτείνουν για την εξέλιξη του κλάδου ενόψει της αυξανόμενης ανισότητας και των κρίσεων.

Δημοσιεύθηκε: 26 Δεκεμβρίου 2017 - 08:28

Πριν από πέντε αιώνες, ο Λούθηρος (φωτ.) φέρεται να θυροκόλλησε τις 95 θέσεις του σε μια εκκλησία στη Βιτεμβέργη, προκαλώντας την αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.

Στις 12 Δεκεμβρίου, ο «αιρετικός» οικονομολόγος Στιβ Κιν «κάρφωσε» μια λίστα με 33 θέσεις στην πόρτα του London School of Economics. O στόχος της συμβολικής κίνησης ήταν να σηματοδοτήσει την ανάγκη για μια Μεταρρύθμιση στην οικονομική επιστήμη, περίπου μισή χιλιετία μετά τη θρησκευτική Μεταρρύθμιση του Λούθηρου.

Ο Αυστραλός οικονομολόγος και οι υπόλοιποι oμοϊδεάτες συνάδελφοι του που έχουν σχηματίσει την ομάδα Rethinking Economics, υποστηρίζουν ότι τα νεοκλασσικά οικονομικά βρίσκονται σε μια κατάσταση ανάλογη με αυτήν της καθολικής εκκλησίας πριν από 500 χρόνια. Σύμφωνα με τους ίδιους, τα νεοκλασσικά οικονομικά έχουν εξελιχθεί σε ένα σύστημα πίστης που συνάγει όλες τις θεωρίες του από κάποιες ιδρυτικές αρχές που γίνονται δεκτές με δογματικό τρόπο, κάτι που έχει κυριαρχήσει στο δημόσιο διάλογο και στη λήψη αποφάσεων.

Νόνη Καραγιάννη (Αθήνα 9,84): «Λαζόπουλε γύρνα σπίτι σου γιατί...»

Πολλές και ποικίλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η πρόσφατη συνέντευξη του Λάκη Λαζόπουλου στη Real News, και η διευθύντρια του ραδιοσταθμού Αθήνα 984, Νόνη Καραγιάννη, δεν άντεξε να ακούει τον ηθοποιό να περιφέρεται στα μέσα ως "κατεστραμμένος".

Η ίδια, με ανάρτησή της στο Facebook, εκφράζει τη δική της άποψη σχετικά με την εικόνα του Λαζόπουλου στην ελληνική τηλεόραση όλα αυτά τα χρόνια, μη διστάζοντας να τον συμβουλεύσει να… γυρίσει σπίτι του.

Ο Γ. Παπαθανασίου γίνεται μάρτυρας κατηγορίας του εαυτού του

"Στο πρώτο Εurogroup στο οποίο συμμετείχα, τον Ιανουάριο του 2009, ο τότε Γερμανός ΥΠΟΙΚ Στάινμπρουκ ζήτησε να δημιουργηθεί ένα working group προκειμένου να συζητηθεί σε στενό κύκλο τι θα γινόταν σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν κατάφερνε να δανειστεί από τις αγορές. Απέρριψα ασυζητητί την πρόταση (εθνικά υπερήφανη στάση).

Στο επόμενο Εurogroup ετέθη από τους εταίρους θέμα αύξησης του ΦΠΑ. Αρνήθηκα κατηγορηματικά. Άλλοι υπουργοί της ευρωζώνης ζήτησαν μειώσεις μισθών ΔΥ και συντάξεων. Ξεκαθάρισα ότι δεν τίθεται θέμα μείωσης. Αντιθέτως δεσμεύτηκα για πάγωμα" (προφανώς 3 δίς έλλειμμα κάθε μήνα δεν δικαιολογούσε τόσο σκληρά μέτρα).

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Παπαθανασίου "Οκτώ μήνες", εκδόσεις Λιβάνη).

Ο συγγραφέας λησμονεί να αναφέρει στο βιβλίο του ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είχε το θάρρος να λάβει το 2009 δραστικά αντιλαϊκά μέτρα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά προβλήματα που η ίδια είχε δημιουργήσει κατά το προηγούμενο διάστημα της θητείας της:

Έδωσε εφάπαξ ενίσχυση 500 ευρώ στους δημοσίους υπαλλήλους (των οποίων οι μισθοί είχαν αυξηθεί κατά 60% στα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης της. Οι κακοί κσένοι ζητούσαν μείωση μισθών), χαλάρωσε τις προϋποθέσεις χορήγησης του ΕΚΑΣ, μείωσε τα τέλη ταξινόμησης ΙΧ, μοίραζε αφειδώς ευεργετήματα για έξοδο 50δων στη σύνταξη. Και τελικά πήγε στην δια των εκλογών έξοδο.

(απο George Bil. στο Fb)

Το PSI έπρεπε να έχει γίνει από την πρώτη στιγμή, όπως ζητούσε το ΔΝΤ.

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Πράγματι, όταν μεταξύ του Οκτώβρη του 2009 και Απρίλη του 2010 αποκαλύφθηκε ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της ελληνικής οικονομίας και μείναμε εκτός αγορών, και η ελληνική κυβέρνηση να συζητήσει με το ΔΝΤ και τους ευρωπαίους εταίρους πώς να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας, το ΔΝΤ όπως είναι η πρακτική του πρότεινε το άμεσο κούρεμα του δημόσιου χρέους που τότε ήταν αποκλειστικά με ιδιώτες, δηλ. το λεγόμενο PSI. Όμως η πρόταση του ΔΝΤ αποκλείστηκε κατηγορηματικά από τους εταίρους. Τελικά του PSI αποφασίστηκε το 2011 και υλοποιήθηκε αρχές του 2012.

Οι αντιμνημονιακοί (που συν τοις άλλοις πουλούν το αφήγημα ότι το ύψος του δημόσιου χρέους είναι το μείζον, και ότι η κρίση είναι “κρίση χρέους”) εκμεταλλεύθηκαν αυτά τα γεγονότα για να επιχειρηματολογήσουν ότι ήταν τεράστιο λάθος της Ευρώπης που δεν δέχθηκε το άμεσο PSI καθώς και διαπραγματευτική αποτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου που δεν το πέτυχε. Όμως:

1) Η πολιτική είναι τέχνη του εφικτού, και ένα κούρεμα του χρέους ενάντια στις επιθυμίες των εταίρων δεν ήταν δυνατό. Γιατί όχι; Διότι δεν το ήθελαν οι εταίροι οι οποίοι θα χρηματοδοτούσαν πολύ μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού προγράμματος απ' ότι το ΔΝΤ (80 από τα 110 δις).

2) Το άμεσο κούρεμα θα έπληττε πολύ νωρίτερα τις ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία που επίσης ήταν εκτεθειμένα στο ελληνικό χρέος, δυσχεραίνοντας την κατάσταση από την πρώτη στιγμή.

3) Δεν θα απέδιδε κάποιο ουσιαστικό μακροχρόνιο όφελος καθώς το άμεσο κούρεμα το 2010 θα ήταν μικρότερο από το κούρεμα που τελικά έγινε το 2012. Γιατί; Διότι το κούρεμα γίνεται για να διευκολυνθεί η βιωσιμότητα του χρέους, και έτσι το 2012 χρειάστηκε να γίνει ένα μεγαλύτερο κούρεμα καθώς στο μεταξύ είχαν προστεθεί οι τόκοι που πληρώθηκαν με δανεικά χρήματα επειδή το κούρεμα δεν έγινε νωρίτερα.

4) Το 2010 υπήρχε ακόμα η ελπίδα ότι η Ελλάδα (όπως πέτυχαν όλα τα άλλα κράτη με μνημόνιο) θα μπορούσε να βγει στις αγορές χωρίς να κουρέψει το δημόσιο χρέος της. Το κούρεμα μειώνει μεν το βάρος χρηματοδότησης και άρα βοηθάει στο να γίνει βιώσιμο το δημόσιο χρέος, όμως επίσης αυξάνει την αναξιοπιστία της χώρας μας στην κρίση οποιουδήποτε μελλοντικού δανειστή, και άρα αυξάνει την την δυσκολία του να βγούμε στις αγορές και τους τόκους που θα πληρώνουμε. Δηλ. δεν ισχύει ότι το κούρεμα του χρέους μόνο βοηθάει στην μελλοντική μας έξοδο στις αγορές. Απόδειξη ότι σε παρούσα αξία (δηλ. ως συνολικό βάρος εξυπηρέτησης) το χρέος της Πορτογαλίας είναι το 2016 παραπλήσιο με το δικό μας, όμως όπως βλέπουμε στο παρακάτω γράφημα οι αποδόσεις δηλ. τα επιτόκια που καλείται να πληρώσει η Πορτογαλία είναι τα μισά απ' ότι η Ελλάδα, αποδεικνύοντας την γενικευμένη και ανασφάλεια των αγορών να μας ξαναδανείσουν χρήματα. Όπως είναι φυσικό αυτή η ανασφάλεια εν μέρει έχει να κάνει με το ότι οι προηγούμενοι δανειστές κουρεύτηκαν, δηλ. έχασαν τα μαλλιοκέφαλά τους. Δεν υπάρχει τίποτα που είναι τζάμπα – το μεγάλο κούρεμα του PSI μας βοήθησε αλλά αυτή η βοήθεια έχει κόστος που θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια.

πηγή Eurostat

Δημόσιο χρέος

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Δημόσιο χρέος

Δημόσιο χρέος είναι το χρέος της γενικής κυβέρνησης, ή με άλλα λόγια το χρέος που σε τελική ανάλυση επιβαρύνει τους φορολογούμενους. Στο δημόσιο χρέος προσμετρούνται τα ομόλογα που εκδίδει το κράτος αλλά και οργανισμοί της γενικής κυβέρνησης, τα βραχυπρόθεσμα έντοκα γραμμάτια, οι κρατικές εγγυήσεις υπέρ δημοσίων ή ιδιωτικών οργανισμών, κοκ. Δανειστές είναι συνήθως τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού της χώρας, αλλά μπορεί επίσης να είναι επενδυτικά κεφάλαια, ιδιώτες μικροομολογιούχοι που μπορούν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα στην δευτερογενή αγορά, κοκ. Όπως κάθε δάνειο του ιδιωτικού τομέα, έτσι και ο κρατικός δανεισμός επιβαρύνεται με τόκους. Παρεμφερής αλλά ξεχωριστή έννοια είναι η της “απόδοσης” του ομολόγου.

Το δημόσιο χρέος δημιουργείται από τα πρωτογενή ελλείμματα, αλλά αυξάνεται και από την ανάγκη να πληρωθούν και οι τόκοι που επιβαρύνουν το νυν χρέος. Όταν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι ίσο με τους τόκους τότε το δημόσιο χρέος παραμένει σταθερό, όταν είναι λιγότερο από τους τόκους τότε το δημόσιο χρέος αυξάνεται. Μόνο όταν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι υψηλότερο των τόκων υπάρχει η δυνατότητα να αποπληρωθεί κεφάλαιο οπότε και μειώνεται το δημόσιο χρέος.

Η Τράπεζα της Ελλάδας δημοσιεύει λεπτομερείς πληροφορίες ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Στο παρακάτω γράφημα αποτυπώνεται η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας

πηγή www.knoema.com - Eurostat 

του Διανέλου Γεωργούδη 

Έλλειμμα και πλεόνασμα γενικής κυβέρνησης

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Το έλλειμμα/πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης είναι το πρωτογενές έλλειμμα/πλεόνασμα συν τους τόκους που πληρώνονται για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Δεν περιλαμβάνει τα χρεολύσια (δηλ. την πληρωμή κεφαλαίου) διότι αυτή η πληρωμή όταν γίνεται με καινούργιο δανεισμό δεν αλλάζει το δημόσιο χρέος. Το έλλειμμα αντιστοιχεί στις χρηματοδοτικές ανάγκες της γενικής κυβέρνησης. Τα κράτη της Ευρωζώνης έχουν στόχο το μέγιστο έλλειμμά τους να είναι 3%. Το 2009 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης της Ελλάδας πάνω από 15%.

Παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε ένα έτος η κυβέρνηση έχει έσοδα 100 δις, πρωτογενείς δαπάνες 95, το δημόσιο είναι χρέος 200, η υποχρέωση πληρωμής τόκων 8, και υποχρέωση πληρωμής κεφαλαίων 20. Τότε έχει πρωτογενές πλεόνασμα 5 δις και έλλειμμα 3 δις (καθώς το πρωτογενές πλεόνασμα δεν της φτάνει για να πληρώσει τα 8 δις τόκους). Δανείζεται από τις αγορές 23 δις, με τα οποία πληρώνει τα 3 δις τόκων και 20 δις κεφαλαίου. Καθώς μείωσε το χρέος κατά τα 20 δις κεφαλαίου που πλήρωσε μέσω νέων δανείων 23 δις, το επόμενο έτος το χρέος της θα είναι 203.

Γενικά ισχύουν οι εξισώσεις “έλλειμμα = αύξηση του δημόσιου χρέους” και “πλεόνασμα = μείωση του δημόσιου χρέους”. Όταν μια κυβέρνηση έχει έλλειμμα τότε τα έσοδά της δεν της φτάνουν για να καλύψει της πρωτογενείς δαπάνες της και τους τόκους του χρέους, Όταν μια κυβέρνηση έχει πλεόνασμα σημαίνει ότι έχει καλύψει από τα έσοδά της όλες τις πρωτογενές δαπάνες αλλά και τους τόκους του χρέους της, τότε της περισσεύουν χρήματα για να πληρώσει και μέρος του κεφαλαίου. Τις υπόλοιπες πληρωμές κεφαλαίου τις κάνει με καινούργιο δανεισμό.

Αυτές οι εξισώσεις δεν ισχύουν ακριβώς, διότι π.χ. τέλος ενός έτους μια κυβέρνηση μπορεί να δανειστεί παραπάνω χρήματα απ΄ ότι χρειάζεται έτσι ώστε να έχει μια ρεζέρβα για το επόμενο έτος (σε αυτή την περίπτωση η αύξηση του δημόσιου χρέους θα είναι λίγο μεγαλύτερη από το έλλειμμα. Όμως σε βάθος χρόνου αυτές οι μικροδιαφορές εξισώνονται. Έτσι π.χ. το 2009 το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 15% του ΑΕΠ, το οποίο ήταν απαραίτητο για να χρηματοδοτηθεί το έλλειμμα εκείνου του έτους που ήταν επίσης 15% του ΑΕΠ.

του Διανέλου Γεωργούδη

Πρωτογενές έλλειμμα ή πλεόνασμα.

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Πρωτογενές αποτέλεσμα της γενικής κυβέρνησης είναι η διαφορά μεταξύ συνολικών εσόδων (άμεσοι και έμμεσοι φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιωτικοποιήσεις, κέρδη επιχειρήσεων του δημοσίου κλπ) και των άμεσων ή “πρωτογενών” εξόδων (μισθοί δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις, κοινωνικές παροχές τόσο σε χρήμα όσο σε είδος, λειτουργικά κόστη, εξοπλισμοί, δημόσιες επενδύσεις π.χ. σε δρόμους ή συστήματα πληροφορικής, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, χρηματοδότηση ελλειμμάτων επιχειρήσεων του δημοσίου κλπ). Μεταξύ των δαπανών δεν περιλαμβάνουμε την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Με άλλα λόγια το πρωτογενές αποτέλεσμα υπολογίζεται σαν να μην υπάρχει δημόσιο χρέος.

Όταν η διαφορά είναι θετική τότε μιλάμε για πρωτογενές πλεόνασμα. Η χώρα μας είχε πρωτογενή πλεονάσματα και μάλιστα σημαντικά μέχρι το 2001. Όταν η διαφορά είναι αρνητική, δηλ. όταν τα έσοδα της κυβέρνησης δεν επαρκούν ούτε καν για τα πρωτογενή έξοδα τότε μιλάμε για πρωτογενές έλλειμμα. Το πρωτογενές έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης το 2009 ήταν 24 δις ή 10% του ΑΕΠ, με άλλα λόγια το 2009 η κυβέρνηση ΝΔ του Καραμανλή ξόδευε περίπου 700 ευρώ δανεικά χρήματα το μήνα ανά οικογένεια.

Μια πολύ καλή πηγή για το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι αυτή η σελίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς καταθέτει αριθμούς για κάθε τρίμηνο. Στον παρακάτω γράφημα βλέπουμε την εξέλιξη του πρωτογενούς ελλείμματος μεταξύ του 1999 και του 2014.

Τριμηνιαίο πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα, σε εκατομμύρια ευρώ

Βλέπουμε καθαρά τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό τα έτη 2006-2009, και την σημαντική διόρθωση το 2010-2011. Η μεγάλη επιδείνωση το 2012-2013 οφείλεται κυρίως στις δαπάνες ανακεφαλαιοποίησης.

Παρακάτω τα στοιχεία για τα έτη 1995 μέχρι. Βλέπουμε ότι μέχρι το 2001 είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, τον εκτροχιασμό το 2007-2009, και την σημαντική προσαρμογή το 2010-2011. Τα αρνητικά αποτελέσματα του 2013 κα 2015 πιθανώς αφορούν ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, αλλά το γεγονός παραμένει ότι ακόμα και και το 2015 δεν είχαμε δαμάσει τα πρωτογενή ελλείμματα.

πηγή www.knoema.com - Eurostat

Αντιμνημονιακή μπουρδολογία: “Tο μνημόνιο έφερε την οικονομική κρίση”

“Tο μνημόνιο έφερε την οικονομική κρίση”

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΑΣ

Αυτό που πυροδότησε την οικονομική κρίση είναι ότι αρχές του 2010 μείναμε εκτός αγορών. Οι “αγορές” είναι κυρίως οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία που δανείζουν σε εθνικές κυβερνήσεις τα χρήματα των καταθετών και των ασφαλισμένων κυρίως μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων. Γενικά τα κρατικά ομόλογα θεωρούνται μια πολύ ασφαλής επένδυση διότι τα κράτη πολύ σπάνια χρεοκοπούν. Όταν όμως τον Απρίλη του 2010 η Eurostat δημοσίευσε τα δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν, καθώς το έλλειμμα ήταν πολύ χειρότερο από αυτό που είχε δεσμευθεί να έχει η χώρα όταν μπήκε στην ευρωζώνη, και πολύ χειρότερο από αυτό που η Ελλάδα είχε δηλώσει επίσημα λίγους μήνες πριν. Σύμπτωμα (όχι αίτιο) του δημοσιονομικού εκτροχιασμού ήταν η εκτίναξη του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2008 και 2009:

Αντιμνημονιακή μπουρδολογία: “Τα μνημόνια εφευρέθηκαν για να σώσουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες”

Πρώτον, αυτή η πρόταση δίνει την εντύπωση ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι το μνημόνιο, και ότι μας το φόρτωσαν ενώ δεν το χρειαζόμασταν. Όμως το μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα αλλά η συνέπεια του προβλήματος. Άρα όσοι μας μιλάνε λες και το πρόβλημα είναι το μνημόνιο μας κοροϊδεύουν για να μας αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό πρόβλημα που είναι το πελατειακό κράτος που μας χρεοκόπησε. Για περισσότερα δεδομένα του πως την δεκαετία του 2000 έγινε τεράστιο πελατειακό πάρτι με δανεικό χρήμα με αποτέλεσμα η χώρα μας να παραδοθεί στην κρίση δείτε εδώ.

Το δεδομένο είναι ότι στις αρχές του 2010 η Ελλάδα χρεοκόπησε με την έννοια ότι οι αγορές σταμάτησαν να την δανείζουν. Και σταμάτησαν να την δανείζουν διότι φοβήθηκαν ότι η Ελλάδα δεν θα πλήρωνε τα χρέη της και θα έχαναν τα χρήματά τους (όπως πράγματι συνέβη μετά από δυο χρόνια με το PSI). Παρεμπιπτόντως όταν λέμε “αγορές” εννοούμε τους πιστωτές που αγοράζουν κρατικά ομόλογα που είναι κυρίως τράπεζες (που χρειάζονται ασφαλείς επενδύσεις για τα χρήματα των καταθετών τους) και ασφαλιστικά ταμεία (που χρειάζονται ασφαλείς επενδύσεις για τα χρήματα των εργαζομένων).

Δεύτερον, όταν οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν η κυβέρνησή μας έπρεπε να βρει χρήματα για να χρηματοδοτηθεί και για να μην καταρρεύσει η χώρα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, το 2009 το πρωτογενές έλλειμμα (δηλ. πόσο πάνω από τα έσοδά της ξόδευε η κυβέρνηση και χωρίς να βάρος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους) ήταν 24 δις, ποσό που χρηματοδότησε με κρατικά δάνεια. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του αριθμού, 24 δις πρωτογενές έλλειμμα είναι σαν να λέμε ότι η κυβέρνηση το 2009 μοίραζε σε κάθε ελληνική οικογένεια 700 ευρώ το μήνα δανεικά χρήματα. Το συνολικό έλλειμμα του 2009 που χρηματοδοτήθηκε με δανεικά ήταν 36 δις, και γι’ αυτό σε ένα μόνο έτος το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε από 265 δις στα 301 δις.

Αν λοιπόν το 2010 δεν βρισκόταν τρόπος να χρηματοδοτηθεί το κράτος τότε άμεσα και νομοτελειακά θα μειωνόντουσαν μισθοί και συντάξεις πολύ περισσότερο απ’ ότι μειώθηκαν με το μνημόνιο. (Το 2010 η κυβέρνηση χρησιμοποίησε περίπου 8 δις του μνημονίου για μισθούς και κοινωνικές παροχές, χρήματα που χωρίς το μνημόνιο δεν θα είχαν πληρωθεί [1].) Επίσης θα κουρευόντουσαν οι καταθέσεις (των οικογενειών, των επιχειρήσεων, της κυβέρνησης) καθώς δεν θα υπήρχαν χρήματα για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Χωρίς το μνημόνιο θα ζούσαμε μια ξαφνική βιβλική καταστροφή. Η χώρα μας λοιπόν το 2010 χρειάστηκε το μνημόνιο για να αποφύγει μια πολύ μεγαλύτερη φτωχοποίηση. Το πόσο απαραίτητη είναι η συνεχής χρηματοδότηση μιας χώρας αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα παρότι τον Ιανουάριο του 2015 είχε παραλάβει την χώρα χωρίς πρωτογενές έλλειμμα λίγους μήνες αργότερα επέλεξε να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο επειδή λόγω του φιάσκου της “σκληρής διαπραγμάτευσης” τα πράγματα επιδεινώθηκαν και ήταν πλέον αδύνατον η χώρα να βγει στις αγορές.

Τέλος, τρίτον, ως προς το κύριο θέμα με τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες:

Πρώτα να δούμε το πλαίσιο των εξελίξεων: Η παγκόσμια κρίση που έσκασε το 2007-2008 πυροδοτήθηκε από την κατάρρευση των λεγόμενων δομημένων ομόλογων στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Οι αμερικάνικες τράπεζες είχαν τεράστιες απώλειες και βρέθηκαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, οπότε η αμερικανική κυβέρνηση για να αποφύγει το ενδεχόμενο τραπεζικής κατάρρευσης που θα παρέσυρε και όλη την οικονομία υποστήριξε τις τράπεζες με τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος (η άμεση ανακεφαλαιοποίηση ήταν της τάξης των 700 δις όμως σύμφωνα με μερικούς υπολογισμούς το συνολικό ύψους κρατικής υποστήριξης στο τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ ήταν 7,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το 50% του ΑΕΠ).

Η κρίση άρχισε μεν στις ΗΠΑ το 2007-8 αλλά σχεδόν άμεσα μεταδόθηκε και στην Ευρώπη διότι πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν πάρει μέρος στο ίδιο επικερδές εμπόριο των δομημένων ομολόγων της αμερικανικής αγοράς (αλλά όχι οι ελληνικές τράπεζες που ήταν σχετικά υγιείς). Μπρος στον κίνδυνο τραπεζικής κατάρρευσης, οικονομικά ισχυρά κράτη όπως Γαλλία και Γερμανία ακολούθησαν τις ΗΠΑ στον ίδιο αυτονόητο δρόμο διάσωσης του τραπεζικού συστήματος. Όμως οικονομικά λιγότερο ισχυρές χώρες όπως π.χ. Ιρλανδία και Ισπανία δεν είχαν επαρκή πρόσβαση στις αγορές για να αντλήσουν τα απαραίτητα κεφαάλαια με αποτέλεσμα να χρειαστούν μνημονιακή βοήθεια. Πρέπει να ξέρουμε ότι στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη που χρειάστηκαν μνημόνιο το αίτιο ήταν η χρεοκοπία του τραπεζικού τους συστήματος και όχι η χρεοκοπία της κυβέρνησης όπως στην χώρα μας.

Τι σχέση έχουν λοιπόν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες με το δικό μας μνημόνιο; Στην ουσία καμία, αλλά ωφελήθηκαν με την εξής έννοια: Μεταξύ πολλών άλλων κρατών οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες ήταν εκτεθειμένες και σε ομόλογα του ελληνικού κράτους το οποίο στις αρχές του 2010 ήταν στα πρόθυρα άτακτης χρεοκοπίας, δηλ. είχε μείνει εκτός αγορών και άρα χωρίς την δυνατότητα να ξεπληρώνει παλαιότερα ομόλογα με καινούργια δάνεια που θα αντλούσε από αυτές. Σε σχέση με το συνολικό πρόβλημα της κρίσης η έκθεση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα ήταν μικρή, συνολικά περίπου 30 δις ή 9% το κεφαλαίου τους. Σε σύγκριση οι ελληνικές τράπεζες ήταν πολύ πιο εκτεθειμένες στα 56 δις και 230% του κεφαλαίου τους:

Ένας πολιτικός λόγος που εκτιμήθηκε τελικά από την Αριστερά ως αναγκαίος για το προεδρείο της Βουλής

Ο Δ. Καμμένος αντιπρόεδρος της Βουλής

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης χαρακτηρίζει πίθηκο τον Κ. Μητσοτάκη

Ενδιαφέρον θα είχε μία δημοσκοπική έρευνα για το πόσοι από την βάση της Νέας Δημοκρατίας συμφωνούν με τον Κυριάκο και πόσοι με τον Φαήλο. 

(Το άρθρο εδώ: http://www.liberal.gr/arthro/147157/politiki/2017/kontra-kur-mitsotaki---V-Orban-sto-elk.html)

Όλο το προβλημα σε δύο διαδοχικές εικόνες

Όλο το πρόβλημα σε δύο διαδοχικές εκδόσεις: Την Δευτέρα 27 Μαρτίου η εφημερίδα κλείνει το μάτι στους αναγνώστες της και υπόσχεται «όλα τα παράθυρα για να αποφύγουν την σύνταξη στα 62» και «πώς θα πάρουν σύνταξη με πλασματικά έτη». Στην αμέσως επόμενη έκδοση την Τρίτη 28 Μαρτίου καταγγέλει την αύξηση της φορολογίας και την μείωση των συντάξεων. Αποσυνδέοντας το γεγονός από την αιτία του που έχει δημοσιεύσει μια ημέρα πριν! Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για υποκρισία, πονηριά η δημοσιογραφικό κυνισμό. Η ευθύνη βρίσκεται σε όσους από το κοινό επιλέγουν να μην βλέπουν την σύνδεση ανάμεσα στα δύο. 

(Bonus: η καταγγελία του «κομματικού κράτους». Που υποθέτω βγάζει τους πελάτες του σε πρόωρες συντάξεις με «παραθυράκια» - βλ. προηγούμενη έκδοση)

(απο ανάρτηση του Νίκου Ζαχ.)

Όταν ο Παπανδρέου "συκοφαντούσε" τους έλληνες και ο Ομπάμα επηρεασμένος απο τα... "κακά" αυτά λόγια μιλούσε για το Greek filotimo σε παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη

Λάκης Λαζόπουλος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει όλο τον κόσμο, ακόμη και τους ίδιους στο κόμμα.»

Απογοητευμένος και ο Λάκης Λαζόπουλος από το κόμμα της καρδιάς του.

Του πήρε κάποια χρόνια προπαγάνδας, κάτι εκατοντάδες κρύα αστεία για γριές και κλανιές αλλά τελικά το κατάλαβε ότι ο Τσίπρας είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας που πέρασε ποτέ.

Πού να ήξερε ο εθνικός γελωτοποιός ότι οι ΑΝΕΛ είναι ακροδεξιά σκουπίδια όταν έβγαζε φωτογραφίες με τον Καμμένο και συμμετείχε στην πολιτική απάτη με τον Χαϊκάλη.

Εξάλλου, αυτός ήταν απλά ένας κωμικός.

Ανιδιοτελώς έκανε πλύση εγκεφάλου στον κοσμάκη.

Εξαπατημένος λοιπόν και ο Λάκης μας, που απέκλεισε το ενδεχόμενο να ασχοληθεί με την πολιτική.

Δεν πειράζει, Λάκη μας. Έκανες ήδη πολλά. Ας είναι ελαφριά η μαλακία που σε δέρνει.

(απο ανάρτηση του The three Mooges)